Ons land kent jaarlijks drie keer meer doden door suïcide dan door verkeersongevallen. 

We weten dat van alle mensen die door suïcide komen te overlijden zo’n 90% een psychische stoornis heeft. Gedachten aan de dood zijn dan ook vaak symptomen van psychische aandoeningen zoals bijvoorbeeld depressie. Je kunt eigenlijk wel stellen dat, zoals koorts een symptoom van een longontsteking is, zo zijn gedachten aan de dood een symptoom van depressie. 

 

Het bespreekbaar maken van deze gedachten kan vaak verlichting brengen voor de persoon in kwestie, bijvoorbeeld door ernaar te vragen als je je zorgen maakt. Doe dit uiteraard wel zonder daarin een oordeel uit te spreken. Je zult niet de eerste zijn die met de beste bedoelingen uitspraken doet als: ‘je denkt er toch niet over om iets stoms te gaan doen?’, of: ‘je denkt toch niet over zelfmoord, of wel?’. In beide voorbeelden heeft de vraagsteller al duidelijk door laten schemeren wat hij/zij ervan vindt. De kans dat dit tot een open gesprek leidt verklein je hiermee.

Stel in plaats daarvan je vraag rechtstreeks, en ondubbelzinnig. Bijvoorbeeld: ‘heb je suïcidale gedachten?’, of:’ overweeg je om zelfmoord te plegen?’

 

Er wordt nog wel eens gedacht dat als je iemand vraagt naar zijn/haar suïcidale gedachten, je die persoon aanmoedigt of misschien op het idee brengt om zelfmoord te plegen. Het tegenovergestelde is waar. Als je iemand rechtstreeks vraagt naar suïcidale gedachten dan kan dit angst doen verminderen en de kans juist verkleinen. Door open te kunnen praten over suïcide kun je eraan bijdragen dat de persoon zich minder eenzaam en geïsoleerd voelt en misschien zelfs wel een beetje opgelucht.

 

In de cursus MHFA wordt uitgebreid geoefend met het aangaan van dit gesprek en de do’s en dont’s.